|
1.-Barzh an Arvor,lavar din-me,
Kaer eo da vro 'vel ar Mene(z),
'Vel ar Mene(z) da houloudeiz,
Hanter kuzet dindan ar glizh.
2.-Mar'd eo ken kaer ho meneziou,
Da vintin gand ar glizennou,
Kaeroc'h ar mor alaouret holl,
D'an arbadaez pa guzh an heol.
3.-Tud an Arvor ne glevont ket,
Kan dudius al laboused,
Sut ar voualc'h, kan an eostig,
Hini a drask, ar boc'h-ruzig.
4.-Nann, ni ne glevomp peurvuia,
Nemed gwenili o leñva,
Mes ni gar o klemm hirvouduz,
Hag o hournij troidellus.
5.-Kaer an Arvor, kaer ar Mene,
Kaer eo or Breizh, or harantez,
Hon telennou ne skuizint ket,
O kana bro gozh ar varzed!
6.-Ha pa vo nijet hon ene,
Euz Breizh Izel war zu an neñv,
Er baradoz c'hoaz ni a garo,
Bro ar reier hag an dero.
|
1.-Barde de l'arvor, dis moi,
Est-il beau ton pays, comme le Méné(*),
Comme le Méné au lever du soleil,
A demi caché sous la rosée?
2.-Si vos montagnes sont aussi belles,
Le matin avec la rosée,
Plus belle est la mer toute dorée
Au crépuscule, quand se couche le soleil!
3.-Les gens de l'Arvor n'entendent pas,
Le chant charmant des oiseaux,
Le sifflement du merle, le chant du rossignol,
Celui de la grive,du rouge-gorge!
4.-Non, nous n'entendons le plus souvent,
Que les hirondelles se lamentant,
Mais nous aimons leur plainte gémissante,
Et leur vol tournoyant.
5.-Beau est l'Arvor, beau est le Méné!
Belle est notre Bretagne, notre amour,
Nos harpes ne se fatigueront pas,
De chanter le vieux pays des bardes!
6.-Et quand nos âmes voleront,
De la Bretagne vers le ciel,
Au paradis nous aimerons encore,
Le pays des rivières et des chênes!.
*: le pays de l'intérieur(de la montagne) : l'Argoat
|